ضمیرهای شخصی و شناسه

درس‌نامه

ضمیر کلمه‌ای است که به جای اسم می‌نشیند تا اسم تکرار نشود. به جای «مریم به مدرسه رفت. مریم درس خواند.» می‌گوییم: «مریم به مدرسه رفت. او درس خواند.»

• من: خود گوینده
• تو: کسی که با او حرف می‌زنیم
• او: کسی که درباره‌اش حرف می‌زنیم
• ما: من و دیگران
• شما: چند نفر که با آن‌ها حرف می‌زنیم؛ برای احترام به یک نفر هم «شما» می‌گوییم
• آن‌ها: چند نفر یا چند چیز که درباره‌شان حرف می‌زنیم

بخش پایانی فعل نشان می‌دهد کار را چه کسی انجام داده است. به این بخش «شناسه» می‌گوییم. شناسه‌ی فعل باید با ضمیر جمله هماهنگ باشد.

نکته: شناسه‌ها به ترتیب این‌ها هستند: «ـَم»، «ـی»، «ـَد»، «ـیم»، «ـید»، «ـَند». در زمان گذشته، فعلِ «او» شناسه‌ی آشکاری ندارد: «او رفت»؛ اما در زمان حال «ـَد» می‌گیرد: «او می‌رود».