درس‌نامه
بعضی کلمه‌ها فقط یک بخش معنادار دارند؛ مثل «گل»، «کتاب» و «آب». به این‌ها «کلمه‌ی ساده» می‌گوییم. وقتی دو کلمه کنار هم بیایند و کلمه‌ای تازه با معنای تازه بسازند، «کلمه‌ی مرکّب» ساخته می‌شود.
«گل» و «فروش»: «گل‌فروش»، کسی که گل می‌فروشد.
«دانش» و «آموز»: «دانش‌آموز»، کسی که دانش می‌آموزد.
«کتاب» و «خانه»: «کتابخانه»، جایی برای نگه داشتن و خواندن کتاب.
«گل» و «آب»: «گلاب»، آبی معطّر که از گل محمدی به دست می‌آید.
- «مادربزرگ»: از «مادر» و «بزرگ»
- «روزنامه»: از «روز» و «نامه»
- «میوه‌فروش»: از «میوه» و «فروش»
- «ناهارخوری»: جایی برای ناهار خوردن
کلمه‌ی مرکّب یک کلمه است؛ پس بخش‌های آن را با فاصله‌ی کامل از هم جدا نمی‌نویسیم. بخش‌ها یا بدون فاصله کنار هم می‌آیند، مثل «مادربزرگ» و «روزنامه»، یا با نیم‌فاصله، مثل «گل‌فروش».
نکته: دو قاعده‌ی مهم: اگر بخش دوم با «آ» شروع شود، با نیم‌فاصله می‌نویسیم و کلاه «آ» را نگه می‌داریم: «دانش‌آموز»؛ فقط چند کلمه‌ی جاافتاده مثل «گلاب» سرهم نوشته می‌شوند. اگر بخش اول به «ـه» ختم شود که صدای «ـِ» می‌دهد، باز هم با نیم‌فاصله می‌نویسیم: «میوه‌فروش»، «نامه‌رسان».