درس‌نامه
نامه گفت‌وگویی نوشتنی با کسی است که پیش ما نیست. نامه‌ی دوستانه را برای خانواده و دوستان می‌نویسیم و در آن از حال خود و خبرهایمان می‌گوییم.
- به نام خدا: نامه را با نام خدا شروع می‌کنیم.
- عنوان و احوال‌پرسی: گیرنده را با احترام خطاب می‌کنیم و حالش را می‌پرسیم: «مادربزرگ مهربانم، سلام. امیدوارم حالتان خوب باشد.»
- متن نامه: حرف‌ها و خبرهای اصلی را در چند بند می‌نویسیم.
- پایان و خداحافظی: با جمله‌ای محبت‌آمیز نامه را تمام می‌کنیم: «منتظر نامه‌تان هستم. خداحافظ.»
- نام و امضا: در پایان نام خود را می‌نویسیم و امضا می‌کنیم. تاریخ نوشتن نامه را هم فراموش نمی‌کنیم.
خاطره‌نویسی یعنی یک اتفاق واقعی را که برای خودمان پیش آمده، برای دیگران تعریف کنیم. خاطره را معمولاً با «من» و با فعل‌های گذشته می‌نویسیم.
- کی؟ زمان اتفاق را بنویس.
- کجا؟ جایی را که اتفاق در آن افتاد، بنویس.
- چه شد؟ اتفاق را به ترتیب و با جزئیات تعریف کن.
- چه حسی داشتی؟ احساس خودت را بنویس.
پارسال، در یک روز بهاری، با بچه‌های کلاس به اردوی کوه رفتیم. وقتی به بالای تپه رسیدیم، شهر را از آن بالا تماشا کردیم. پاهایم خسته شده بود، اما از دیدن آن منظره خیلی خوشحال شدم.
نکته: در نامه به بزرگ‌ترها، برای احترام از «شما» و فعل‌های جمع استفاده می‌کنیم: «حالتان چطور است؟ امیدوارم همیشه سالم باشید.»