درس‌نامه
سرچشمه‌ی همه‌ی آب‌های شیرین ایران، بارش باران و برف است. ایران سرزمینی کم‌باران است؛ میانگین بارش سالانه‌ی آن حدود ۲۵۰ میلی‌متر است که کمتر از یک‌سوم میانگین بارش جهان است. برای همین آب در کشور ما بسیار باارزش است.
- آب‌های سطحی: رودها، دریاچه‌ها و آبی که پشت سدها جمع می‌شود.
- آب‌های زیرزمینی: آبی که در زمین فرو می‌رود و از راه چاه، چشمه و قنات به دست ما می‌رسد.
- رود کارون پرآب‌ترین رود ایران است و در استان خوزستان جریان دارد. کارون طولانی‌ترین رودی هم هست که همه‌ی مسیرش در خاک ایران است.
قنات یکی از اختراع‌های قدیمی و هوشمندانه‌ی ایرانیان است. در قنات، چند چاه پشت سر هم کنده می‌شود و آن‌ها را با یک کانال زیرزمینی به هم وصل می‌کنند تا آب زیرزمینی بدون نیاز به موتور و برق، با شیب زمین به سطح برسد. قنات‌های ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند و قنات قصبه‌ی گناباد در خراسان رضوی یکی از قدیمی‌ترین آن‌هاست.
بیشترِ آب کشور در کشاورزی مصرف می‌شود. سدها آب رودها را ذخیره می‌کنند تا در فصل کم‌آبی برای کشاورزی، آشامیدن و تولید برق از آن استفاده شود.
سارا هنگام مسواک زدن شیر آب را می‌بندد.
مادرش ظرف‌ها را در لگن می‌شوید، نه زیر شیر باز.
پدربزرگش باغ را با آبیاری قطره‌ای آب می‌دهد.
هر سه نفر به صرفه‌جویی در آب کمک می‌کنند.
نکته: آبیاری قطره‌ای آب را قطره‌قطره و درست پای ریشه‌ی گیاه می‌رساند؛ برای همین آب کمتری هدر می‌رود.