درس‌نامه
در فارسی سه صدای کوتاه داریم: «اَ»، «اِ» و «اُ». نشانه‌ی این صداها کوچک است و بالا یا پایین حرف می‌نشیند.
- «ـَ» بالای حرف می‌آید: «بَد»، «سَر»، «دَست».
- «ـِ» زیر حرف می‌آید: «دِل»، «گِل»، «کِشتی».
- «ـُ» بالای حرف می‌آید: «گُل»، «پُر»، «مُرغ».
اگر کلمه با صدای کوتاه شروع شود، اوّل آن «ا» می‌نویسیم و نشانه را روی آن یا زیر آن می‌گذاریم: «اَسب»، «اِسم»، «اُردک». (چند کلمه هم با «ع» شروع می‌شوند، مثل «عَسَل»؛ این را بعداً یاد می‌گیریم.)
«گُل» در باغچه می‌روید؛ «گِل» خاک خیس است.
«دَر» را باز و بسته می‌کنیم؛ «دُر» یعنی مروارید.
«پَر» روی بدن پرنده است؛ «پُر» یعنی مخالف خالی، مثل لیوان پُر از آب.
نکته: در آخر بعضی کلمه‌ها، صدای «اِ» را با «ـه» یا «ه» می‌نویسیم، مثل «خانه» و «کوزه».